.

ترس را با اميد بشوي.
و از لانه خود بيرون آي.
نقاب را از چهره ات بردار و به بي صورتي خود بنگر.
تو همان بلوري كه غبار منيت بر تو نشسته.
خانه ات با مصالحي سست بنا شده، براي همين هميشه در حال انتخابي.
پنجره را مي بندي و در را مي گشايي.
در را مي بندي و از روزن بيرون را نظاره مي كني.
ويران كن و نترس.
تويي تو با خانه ات ويران خواهد شد.

روزي بايد اين كار را كرد.

الهي

اي آنكه چون از تو دورم با شيوه اي دلربا مرا به سوي خود خواني و چون به سويت رو مي كنم مرا از خود مي راني
با هر دمي چون نوزادي تازه متولد شده پا به صحنه وجود مي گذاري و با دمي ديگر در قهقراي وجود گم مي شوي
گه با خروش مي آيي و با خروش مي روي
و گاه به آرامي بي آنكه خود بخواهم ميهمان نا خوانده مي شوي و آنگاه كه خوابم  با بوسه اي خاطره انگیز مرا ترك مي كني.
دلخوشم كه چون از خواب برخيزم تو را در كنار خواهم گرفت و در گرمي آغوشت باز به خواب روم
اما چه آرزوي عبسي
بودن شاه با رعيت را ممكن نيست و تو شاهي و من هنوز رعيتم.
چون نيك مي نگرم هر چه بدان مي رسم رد پایی از تو در آنجا می یابم، آنچه مي آفرينم با قدرت تو می آفرینم و آنچه را كه در مي يابم تو نشانم مي دهي
چون كوري عصا زنان در كو چه هاي تاريك وجود، تر سان و لرزان قدم مي زنم و تنها به بود تو در كنار خويش دلشاد و قويم.
گر چه چشمانم نابيناست اما قلبم پذيراي وجود توست.
در حيرتم كه چون خود را به من عرضه كني مرا تاب آن هست كه در چشمانت بنگرم
و البته تا نرسم نبينم و تا قابل نباشم مستحق ديدار نشوم
و نمي دانم آيا تو را خواهم ديد بي آنكه نظاره گر خود باشم؟
و چه صعب است و دشوار كنكاش زواياي وجود خود.
شب ها و روزها در رويا هاي خود غوطه وريم و تو را در ميان رويا هايمان جستجو مي كنيم
انديشه مي كنيم و در انديشه گمميم.
دعا مي كنيم و با اتكاء به اميد ياري تو نفس مي كشيم  كه شايد روزي آمال و آرزوهاي ما ، آنچه را كه امروز و روزهاي بعد در اين مرحله و مراحل بعد، خلقش مي كنيم را ببينيم و در آن سكنا گزينيم.
و چه زيباست ترك منزلي براي سكنا در منزلي دیگر
و ترك اينجا نه هجران است بلكه وصاليست در منزلي فاخرتر
و تو صاحب منازل بسياري

الهي

گمگشته ام،
تنها چشم به ياري تو دوخته ام
و تنها از تو ياري مي خواهم
اي آنكه خود را رحمت العالمين خواندي
من نيز جزء آفريدگان توام

 چشمهایت را بشوی

پنجره ها را باز کن

زمان را بشکاف

 در لامکان سکنا گزین

و از آنچه می بینی در گذر

شاید آزادی را تجربه کنی